က်ေနာ္တို႔ ဗမာၿပည္ရဲ႕အားအၾကီးဆုံး ဒီမိုကေရစီ အင္အားစု ေနာက္ခံ အင္အားသည္ ကာယ လုပ္သား ၊ စက္မႈ လုပ္သား ၊ သာမန္ ၿပည္သူ လူထုသာ ၿဖစ္ပါသည္ ဆိုတာကို ေတာ့ေၿပာ ေနစရာ မလိုေအာင္ လူတိုင္းသိပါတယ္ ။ ထိုအေၾကာင္းအရာ ကိုပဲ တင္ၿပ ေဆြးေႏြး ခ်င္တာပါ က်ေနာ္တို ့မွာ ဘာေတြလို အပ္ေနၿပီလည္း က်ေနာ္တို႔ လူထု ၿပည္သူမွာ ဘာေတြ လိုအပ္ေနလို႔ ခုခ်ိန္ထိ အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ ၾကာၿပီး ပန္တိုင္းကို မေရာက္ပဲ နစ္မြန္း ေနၾက သလည္း
က်ေနာ္တို႔ လူထုၿပည္သူမွာ ရွင္းရွင္း ေၿပာရရင္ ပညာအရင္း မခံဘူး စိတ္ဓါတ္ တစ္ခုသာရွိတယ္ ၊ ထိုပညာ အရင္းမခံတဲ့ လူထု ၿပည္သူရဲ႕ ဆုံးၿဖတ္ခ်က္ ႏွင့္ ထိုလူထုၿပည္သူရဲ ့ယူဆခ်က္ေတြဟာ အၾကြင္းမဲ့ မွန္ကန္နိုင္ပါ့ မလားဆိုတာ ကိုက်ေနာ္တို႔ စဥ္းစားခဲ့ၾကပါလား။ ပညာကိုဗဟိုမၿပဳေသာ
ယူဆခ်က္မွန္သမွ်ကေတာ့ ႏွလုံးသားမွ လာပါသည္။ကိုယ့္နိုင္ငံ ကိုယ့္လူမ်ိဳးစုတိုင္းကို တိုးတက္ ၾကီးပြားလိုသူ မွန္သမွ် တိုင္းၿပည္ကို ခ်စ္ေသာ စိတ္အခံ တစ္ခုထဲႏွင့္ေတာ့ တည္ေဆာက္၍ မရပါ။ႏွလုံးသားနဲ ့ခ်စ္ၿပ စကားေလးႏွင့္ခ်စ္ၿပ၍ တိုးတက္ ၾကီးပြားေသာ နိုင္ငံတစ္ခု ၿဖစ္မလာပါ။
က်ေနာ္တို႔ လူထုၿပည္သူ ဟာ အသိပညာ ၊အတတ္ပညာ ကို လြတ္လပ္စြာ သင္ၾကား ဆည္းပူးခြင့္ မရပဲ အဖိႏွိပ္ ခံခဲ့ရတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ား စြာၾကာခဲ့ပါၿပီ ၊ အေၾကာက္တရားနဲ႔ အသက္ရွင္ ရပ္တည္ဖို႔ အတြက္ စားဝတ္ ေနေရးကိုပဲ ေန႔တစ္ဓူဝ ရုံးကန္ ေနၾကရတဲ့ ဘဝေတြပဲ ၿဖစ္ေနခဲ့ရၿပီ ဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔ ဒီမိုကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ေတြ သိမွာပါ။ လူထုၿပည္သူမွာ အသိပညာနဲ႔ အတတ္ပညာ ဘယ္ေလာက္ ေဝးကြာေနခဲ့ၿပီ သုံးသပ္သင့္သည္။
အသိပညာသည္ ဆင္ၿခင္မႈကို ၿပည့္ဝစြာ ေပးစြမ္းနိုင္ပါသည္။ အသိပညာႏွင့္အမွ် ဘဝ အဝန္းအဝိုင္းသည္လည္း အက်ဥ္းအက်ယ္ ရွိေနသည္။ဆက္စပ္ ေတြးေခၚစြမ္းေသာ အသိပညာ မရွိသည့္ အခါ တစ္ကိုယ္ေကာင္း စိတ္ဓါတ္ၿဖင့္ ရွင္သန္ရင္း မိမိကိုယ္ကိုလည္း အက်ိဳးမရွိ မိမိ ပတ္ဝန္းက်င္ အဝန္းအဝိုင္းကိုပါမသိမသာ တစ္ခါတစ္ေလ သိသိသာသာဖ်က္ဆီး မိသလိုရွိေနပါလိမ့္မည္။ထိုကဲ့သို ့ေသာ အင္အားစုမ်ိဳးကို အေၿခခံေသာ အားသည္ အဃတမ်ား ၊ပညာမဲ့မႈမ်ားႏွင့္ သာရွိပါမည္။ တိုင္းၿပည္ အတြက္ အေကာင္းဆုံးေတာ့ ၿဖစ္လာမည္ မဟုတ္ေပ။ ထို႔တူ အသိပညာ ၊ အတတ္ပညာ သည္ လူထုၿပည္သူႏွင့္ ကင္းကြာရန္မသင့္ေသာ အလင္းေရာင္ တစ္ခု ၿဖစ္သည့္ အေလွ်ာက္ အသိပညာ ၊ အတတ္ပညာကို လူထု ၿပည္သူ႔ လက္တြင္းသို႔ ထည့္အပ္ ရန္မွာလည္း ေခါင္းေဆာင္း တိုင္းရဲ႕ မၿပဳမၿဖစ္ ၿပဳရမည့္ တာဝန္ ၿဖစ္သည္။
တိုင္းၿပည္ရွိ ၿပည္သူလူထု၏ ဥာဏ္ပညာ ပိတ္ေနသမွ် တိုင္းၿပည္၏ ဘာသာေရး အပါအဝင္ နိုင္ငံေရး ၊စီးပြားေရး ၊ လူမႈေရး မွန္သမွ်လည္း အမွား ဆီသို႔သာ ဦးတည္ရန္သာရွိေပေတာ့မည္။ဥပမာ တစ္ခုအေနႏွင့္ တင္ၿပရမည္ ဆိုလွ်င္ ယေန႔ ဗမာ ဗုဒၶဘာသာ လူ႔အဖြဲ႕စည္းတြင္ ရိုးရာ နတ္ကိုးကြယ္ မႈမ်ား ၊ ဘိုးေတာ္ ၊ မယ္ေတာ္မ်ား အားပူေဇာ္ပသ ေနၾကၿခင္းမ်ားသည္ ဘာသာေရး အသိပညာ နည္းပါးမႈကို ဗဟိုၿပဳရင္း မၿပဳသင့္ မၿပဳထိုက္ေသာ မၿဖစ္သင့္ မၿဖစ္ထိုက္ေသာ အေလ့အထမ်ား ဆီသို႔ ဦးတည္ ေခၚေဆာင္ သြားၿခင္းပင္ ၿဖစ္သည္။ ထိုသို႔ ဆိုလွ်င္ လူထု လက္ခံက်င့္သုံးသည္ ဆိုသည့္တိုင္ ပညာၿဖင့္ မယွဥ္ေသာ ထိုယုံၾကည္မႈ တို႔ကို ပညာၿဖင့္ ယွဥ္ထားေသာ ဗုဒၶ၏ ဝိနည္း ပိဋကတ္ေတာ္တို ့ ထက္ပို၍ ယုံၾကည္အားကိုးေနရန္ အေၾကာင္းမရွိပါ။
ထို ့ေၾကာင့္ပင္ ယေန႔ တိုင္းၿပည္၏ လိုအပ္ခ်က္ အရပ္ရပ္ အရ ပညာပါဝါကို ဝိုင္းဝန္း တည္ေဆာက္ ၾကရန္ လိုအပ္ေပသည္။ ယေန႔ အေၿခအေနကို က်ေနာ္တို႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြ အေသအခ်ာ ၿပန္လည္ သုံးသပ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ ၿပည္သူလူထု၏ အင္အားကို အေရာင္ မရွိေသာ ပညာပါဝါကိုၿဖည့္ဆည္း ဝိုင္းဝန္း ေဖာ္ေဆာင္ သင့္သည္။ထို႔အတူ ယေန႔ ေခတ္လူငယ္မ်ားအား ေၿပာခ်င္သည္မွာ မိမိတိုင္းၿပည္ အေရးကို မိမိတတ္တဲ့ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာ ေတြႏွင့္ အတူ တိုးတက္တဲ့ တိုင္းၿပည္ၾကီး အၿဖစ္ ဝိုင္းဝန္း တည္ေဆာက္ ေစခ်င္ပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ အားလုံး အေၾကာက္တရား ေတြကိုေတာ့ ႏွလုံးသားထဲ ၊စိတ္ထဲကေန ေမာင္းထုတ္ ပစ္ရမည္။ၿပည္သူလူထု လက္ထဲကို အသိပညာ ၊အတတ္ပညာ မိမိရဲ ့စြမ္းေဆာင္နိုင္စြမ္းသမွ် အင္အားကို အသုံးခ်ၿပီး မွ်ေဝသင့္သည္။
ယေန႔ တိုင္းၿပည္၏ ထြက္ေပါက္သည္ နိုင္ငံေရး ဟူသည့္ တစ္ေပါက္ထဲေသာ ထြက္ေပါက္ မဟုတ္၊ စီးပြားေရးႏွင့္ ပညာေရး ၿပတင္းတံခါး မ်ားကိုလည္း က်ယ္က်ယ္ဖြင့္လွစ္ထားနိုင္ဖို ့လိုအပ္သည္ဟု ယုံၾကည္ မိသည္။ စီးပြားေရးသည္လည္း ေမွ်ာ္မွန္းေသာ ပန္းတိုင္ဆီသို႔ မေရာက္ တတ္သည့္ သေဘာလည္း ရွိေနျပန္သည္။ သို႔ႏွင့္တိုင္ ထို စီးပြားေရးႏွင့္ ပညာေရး တို႔သည္လည္း ဆက္စပ္ ေနသည့္ အတြက္ ထိုသေဘာကို ေက်ာ္လႊားရန္လည္း ရွိေနေပသည္။
ဤမွ် နားလည္ရန္ ခက္ခဲေသာ အႏုစိတ္ေသာ သေဘာ တရားမ်ားကို ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္ဆီသို႔ ေရာက္ေအာင္ စမ္းတဝါး သြားေန၍ မၿဖစ္နိုင္မွန္း သိသင့္ေပသည္။အမွန္သည္ အမွားကိုထူတြဲ ရင္း အမွားသည္ အမွန္ကို ေထာက္မွီကာ အသိပညာ ၊ အတတ္ပညာ တို႔ျဖင့္ ကူးလူးၾကဖို ့လိုအပ္သည္။သို ့မွသာ က်ေနာ္တို ့အနာဂတ္သည္ ေကာင္းေသာ ျဖစ္ေပၚမႈတို႔နွင့္ အတူ စီးပြားေရးမွသည္ ဒီမိုကေရစီသို႔ သို႔တည္းမဟုတ္ ပညာေရးမွသည္ ဒီမိုကေရစီ ဆီသို႔ ထိုႏွစ္ခု စလုံး ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးမွသည္ ဒီမိုကေရစီ ေရးဆီသို႔ ဆက္လက္ ကူးနိုင္ ဖို႔သာ ရွိသည္။
က်ေနာ္ တို႔သည္ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ကို က်င့္သုံးခဲ့ၾကသည့္တိုင္ ေမ်ာက္လက္ထဲမွ အုန္းသီးကဲ့သို ့အသုံးမတည့္ ခဲ့ၾကပါ။ ထို အမွား မ်ားေၾကာင့္ပင္ ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္ဆီသို ့ေရာက္ခဲ့ၾကရသည္။ ထိုအၿခင္းအရာ၏ ဇစ္ၿမစ္သည္ ခါးသီးစရာ ေကာင္းလွသည့္ လူမ်ိဳးေရး ခံယူခ်က္မ်ား ၊တူးတူးခါးခါး နိုင္လွသည့္ ဝါဒေရးရာ ရပ္တည္ခ်က္မ်ား ၊ ဘာသာေရးရာ ၿပန္႔ပြားလိုမႈမ်ား စေသာ အေၾကာင္းအရာရာ အမ်ိဳးမ်ိဳး တို႔ေၾကာင့္လည္း ၿဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ တိုင္းၿပည္မွာ အသံမ်ားလို ့ဖားေသခဲ့ၿခင္းေပသည္။
ေနာက္လာမည့္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာ က်ေနာ္တို ့လြတ္ေတာ္ကို ဝမ္းေၿမာက္စြာေတြ ့ၿမင္ခ်င္ပါသည္။ ထိုလႊတ္ေတာ္ တြင္းသို႔ တက္ေရာက္ ၾကသူမ်ားမွာလည္း အနာဂတ္ရဲ ့အသိပညာ ၊အတတ္ပညာ ၿပည့္ဝေသာ ၿပည္သူ လူထုၾကီးရဲ႕ ဌာေန အသီးသီးမွ ေရြးခ်ယ္ တင္ေၿမွာက္ လိုက္ၾကသည့္ အသိပညာ ၊ အတတ္ပညာ ၾကြယ္ဝေသာ ေခါင္းေဆာင္းမ်ား ၿဖစ္ရမည္။ အကယ္၍မ်ား ထိုအမတ္မ်ားသည္ တိုင္းၿပည္ကို ေနာက္လန္ က်ေအာင္ လုပ္ခဲ့လွ်င္လည္း က်ေနာ္တို ့ရဲ႕ အသိပညာ ၊ အတတ္ပညာ ၾကြယ္ဝေနၿပီးၿဖစ္ေသာ ၿပည္သူ လူထုက လက္ခံ ၾကေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ။
က်ေနာ္တို ့ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီးရခဲ့ပါသည္။ဒါေပမဲ့ အယူဝါဒစြဲ ၊ ပုဂၢိဳလ္စြဲ ေတြ အဃတ တရားေတြ မ်ားၿပီး မိမိတို႔ရဲ႕ ၿပည္သူဆီကို အသိပညာ ၊ အတတ္ပညာ တိုးတက္မႈ ရွိေအာင္ စြမ္းေဆာင္ဖို႔ က်ေနာ္တို ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြ သတိမ်ား ေမ့ခဲ့ၾကလား ဆိုတဲ့ အခ်က္ဟာ သတိထားစရာပါ။သူ ့အယူ ၊ ကိုယ့္အယူ ၊မည္သည့္ အယူ ဝါဒေသာ္၎ မည္သည့္ ဘာသာေရး တရား ပဲၿဖစ္ေနပါေစ ပညာႏွင့္ ယွဥ္ၿပီး ေဘးခ်င္းယွဥ္ ထားနိုင္ခြင့္ ၿပဳေရးသည္ အလြန္ အေရးၾကီးေသာ သေဘာထား တစ္ရပ္ၿဖစ္သလို လူတုိင္းလူတိုင္း က်င့္သုံး သင့္ေသာ သုစရိုက္ သာၿဖစ္ပါသည္။ မိမိရဲ ့ေနာက္ခံ ၿပည္သူလူထု ရဲ ့ပါဝါကို ၿမွင့္တင္နိုင္မွသာက်ေနာ္တို ့ရဲ ့လိုခ်င္တဲ့ ပန္းတိုင္ကို ၿပည္သူ လူထုႏွင့္ အတူ နိုင္ငံေတာ္သစ္ကို တည္ေဆာက္ နိုင္ပါမည္။
ေဆာင္းပါးရွင္-မင္းေမာ္စုိး
အသိပညာသည္ ဆင္ၿခင္မႈကို ၿပည့္ဝစြာ ေပးစြမ္းနိုင္ပါသည္။ အသိပညာႏွင့္အမွ် ဘဝ အဝန္းအဝိုင္းသည္လည္း အက်ဥ္းအက်ယ္ ရွိေနသည္။ဆက္စပ္ ေတြးေခၚစြမ္းေသာ အသိပညာ မရွိသည့္ အခါ တစ္ကိုယ္ေကာင္း စိတ္ဓါတ္ၿဖင့္ ရွင္သန္ရင္း မိမိကိုယ္ကိုလည္း အက်ိဳးမရွိ မိမိ ပတ္ဝန္းက်င္ အဝန္းအဝိုင္းကိုပါမသိမသာ တစ္ခါတစ္ေလ သိသိသာသာဖ်က္ဆီး မိသလိုရွိေနပါလိမ့္မည္။ထိုကဲ့သို ့ေသာ အင္အားစုမ်ိဳးကို အေၿခခံေသာ အားသည္ အဃတမ်ား ၊ပညာမဲ့မႈမ်ားႏွင့္ သာရွိပါမည္။ တိုင္းၿပည္ အတြက္ အေကာင္းဆုံးေတာ့ ၿဖစ္လာမည္ မဟုတ္ေပ။ ထို႔တူ အသိပညာ ၊ အတတ္ပညာ သည္ လူထုၿပည္သူႏွင့္ ကင္းကြာရန္မသင့္ေသာ အလင္းေရာင္ တစ္ခု ၿဖစ္သည့္ အေလွ်ာက္ အသိပညာ ၊ အတတ္ပညာကို လူထု ၿပည္သူ႔ လက္တြင္းသို႔ ထည့္အပ္ ရန္မွာလည္း ေခါင္းေဆာင္း တိုင္းရဲ႕ မၿပဳမၿဖစ္ ၿပဳရမည့္ တာဝန္ ၿဖစ္သည္။
တိုင္းၿပည္ရွိ ၿပည္သူလူထု၏ ဥာဏ္ပညာ ပိတ္ေနသမွ် တိုင္းၿပည္၏ ဘာသာေရး အပါအဝင္ နိုင္ငံေရး ၊စီးပြားေရး ၊ လူမႈေရး မွန္သမွ်လည္း အမွား ဆီသို႔သာ ဦးတည္ရန္သာရွိေပေတာ့မည္။ဥပမာ တစ္ခုအေနႏွင့္ တင္ၿပရမည္ ဆိုလွ်င္ ယေန႔ ဗမာ ဗုဒၶဘာသာ လူ႔အဖြဲ႕စည္းတြင္ ရိုးရာ နတ္ကိုးကြယ္ မႈမ်ား ၊ ဘိုးေတာ္ ၊ မယ္ေတာ္မ်ား အားပူေဇာ္ပသ ေနၾကၿခင္းမ်ားသည္ ဘာသာေရး အသိပညာ နည္းပါးမႈကို ဗဟိုၿပဳရင္း မၿပဳသင့္ မၿပဳထိုက္ေသာ မၿဖစ္သင့္ မၿဖစ္ထိုက္ေသာ အေလ့အထမ်ား ဆီသို႔ ဦးတည္ ေခၚေဆာင္ သြားၿခင္းပင္ ၿဖစ္သည္။ ထိုသို႔ ဆိုလွ်င္ လူထု လက္ခံက်င့္သုံးသည္ ဆိုသည့္တိုင္ ပညာၿဖင့္ မယွဥ္ေသာ ထိုယုံၾကည္မႈ တို႔ကို ပညာၿဖင့္ ယွဥ္ထားေသာ ဗုဒၶ၏ ဝိနည္း ပိဋကတ္ေတာ္တို ့ ထက္ပို၍ ယုံၾကည္အားကိုးေနရန္ အေၾကာင္းမရွိပါ။
ထို ့ေၾကာင့္ပင္ ယေန႔ တိုင္းၿပည္၏ လိုအပ္ခ်က္ အရပ္ရပ္ အရ ပညာပါဝါကို ဝိုင္းဝန္း တည္ေဆာက္ ၾကရန္ လိုအပ္ေပသည္။ ယေန႔ အေၿခအေနကို က်ေနာ္တို႔ ေခါင္းေဆာင္ေတြ အေသအခ်ာ ၿပန္လည္ သုံးသပ္ၿပီး က်ေနာ္တို႔ ၿပည္သူလူထု၏ အင္အားကို အေရာင္ မရွိေသာ ပညာပါဝါကိုၿဖည့္ဆည္း ဝိုင္းဝန္း ေဖာ္ေဆာင္ သင့္သည္။ထို႔အတူ ယေန႔ ေခတ္လူငယ္မ်ားအား ေၿပာခ်င္သည္မွာ မိမိတိုင္းၿပည္ အေရးကို မိမိတတ္တဲ့ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာ ေတြႏွင့္ အတူ တိုးတက္တဲ့ တိုင္းၿပည္ၾကီး အၿဖစ္ ဝိုင္းဝန္း တည္ေဆာက္ ေစခ်င္ပါသည္။ က်ေနာ္တို႔ အားလုံး အေၾကာက္တရား ေတြကိုေတာ့ ႏွလုံးသားထဲ ၊စိတ္ထဲကေန ေမာင္းထုတ္ ပစ္ရမည္။ၿပည္သူလူထု လက္ထဲကို အသိပညာ ၊အတတ္ပညာ မိမိရဲ ့စြမ္းေဆာင္နိုင္စြမ္းသမွ် အင္အားကို အသုံးခ်ၿပီး မွ်ေဝသင့္သည္။
ယေန႔ တိုင္းၿပည္၏ ထြက္ေပါက္သည္ နိုင္ငံေရး ဟူသည့္ တစ္ေပါက္ထဲေသာ ထြက္ေပါက္ မဟုတ္၊ စီးပြားေရးႏွင့္ ပညာေရး ၿပတင္းတံခါး မ်ားကိုလည္း က်ယ္က်ယ္ဖြင့္လွစ္ထားနိုင္ဖို ့လိုအပ္သည္ဟု ယုံၾကည္ မိသည္။ စီးပြားေရးသည္လည္း ေမွ်ာ္မွန္းေသာ ပန္းတိုင္ဆီသို႔ မေရာက္ တတ္သည့္ သေဘာလည္း ရွိေနျပန္သည္။ သို႔ႏွင့္တိုင္ ထို စီးပြားေရးႏွင့္ ပညာေရး တို႔သည္လည္း ဆက္စပ္ ေနသည့္ အတြက္ ထိုသေဘာကို ေက်ာ္လႊားရန္လည္း ရွိေနေပသည္။
ဤမွ် နားလည္ရန္ ခက္ခဲေသာ အႏုစိတ္ေသာ သေဘာ တရားမ်ားကို ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္ဆီသို႔ ေရာက္ေအာင္ စမ္းတဝါး သြားေန၍ မၿဖစ္နိုင္မွန္း သိသင့္ေပသည္။အမွန္သည္ အမွားကိုထူတြဲ ရင္း အမွားသည္ အမွန္ကို ေထာက္မွီကာ အသိပညာ ၊ အတတ္ပညာ တို႔ျဖင့္ ကူးလူးၾကဖို ့လိုအပ္သည္။သို ့မွသာ က်ေနာ္တို ့အနာဂတ္သည္ ေကာင္းေသာ ျဖစ္ေပၚမႈတို႔နွင့္ အတူ စီးပြားေရးမွသည္ ဒီမိုကေရစီသို႔ သို႔တည္းမဟုတ္ ပညာေရးမွသည္ ဒီမိုကေရစီ ဆီသို႔ ထိုႏွစ္ခု စလုံး ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးမွသည္ ဒီမိုကေရစီ ေရးဆီသို႔ ဆက္လက္ ကူးနိုင္ ဖို႔သာ ရွိသည္။
က်ေနာ္ တို႔သည္ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ကို က်င့္သုံးခဲ့ၾကသည့္တိုင္ ေမ်ာက္လက္ထဲမွ အုန္းသီးကဲ့သို ့အသုံးမတည့္ ခဲ့ၾကပါ။ ထို အမွား မ်ားေၾကာင့္ပင္ ဆိုရွယ္လစ္ စနစ္ဆီသို ့ေရာက္ခဲ့ၾကရသည္။ ထိုအၿခင္းအရာ၏ ဇစ္ၿမစ္သည္ ခါးသီးစရာ ေကာင္းလွသည့္ လူမ်ိဳးေရး ခံယူခ်က္မ်ား ၊တူးတူးခါးခါး နိုင္လွသည့္ ဝါဒေရးရာ ရပ္တည္ခ်က္မ်ား ၊ ဘာသာေရးရာ ၿပန္႔ပြားလိုမႈမ်ား စေသာ အေၾကာင္းအရာရာ အမ်ိဳးမ်ိဳး တို႔ေၾကာင့္လည္း ၿဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ တိုင္းၿပည္မွာ အသံမ်ားလို ့ဖားေသခဲ့ၿခင္းေပသည္။
ေနာက္လာမည့္ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းမွာ က်ေနာ္တို ့လြတ္ေတာ္ကို ဝမ္းေၿမာက္စြာေတြ ့ၿမင္ခ်င္ပါသည္။ ထိုလႊတ္ေတာ္ တြင္းသို႔ တက္ေရာက္ ၾကသူမ်ားမွာလည္း အနာဂတ္ရဲ ့အသိပညာ ၊အတတ္ပညာ ၿပည့္ဝေသာ ၿပည္သူ လူထုၾကီးရဲ႕ ဌာေန အသီးသီးမွ ေရြးခ်ယ္ တင္ေၿမွာက္ လိုက္ၾကသည့္ အသိပညာ ၊ အတတ္ပညာ ၾကြယ္ဝေသာ ေခါင္းေဆာင္းမ်ား ၿဖစ္ရမည္။ အကယ္၍မ်ား ထိုအမတ္မ်ားသည္ တိုင္းၿပည္ကို ေနာက္လန္ က်ေအာင္ လုပ္ခဲ့လွ်င္လည္း က်ေနာ္တို ့ရဲ႕ အသိပညာ ၊ အတတ္ပညာ ၾကြယ္ဝေနၿပီးၿဖစ္ေသာ ၿပည္သူ လူထုက လက္ခံ ၾကေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ။
က်ေနာ္တို ့ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီးရခဲ့ပါသည္။ဒါေပမဲ့ အယူဝါဒစြဲ ၊ ပုဂၢိဳလ္စြဲ ေတြ အဃတ တရားေတြ မ်ားၿပီး မိမိတို႔ရဲ႕ ၿပည္သူဆီကို အသိပညာ ၊ အတတ္ပညာ တိုးတက္မႈ ရွိေအာင္ စြမ္းေဆာင္ဖို႔ က်ေနာ္တို ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြ သတိမ်ား ေမ့ခဲ့ၾကလား ဆိုတဲ့ အခ်က္ဟာ သတိထားစရာပါ။သူ ့အယူ ၊ ကိုယ့္အယူ ၊မည္သည့္ အယူ ဝါဒေသာ္၎ မည္သည့္ ဘာသာေရး တရား ပဲၿဖစ္ေနပါေစ ပညာႏွင့္ ယွဥ္ၿပီး ေဘးခ်င္းယွဥ္ ထားနိုင္ခြင့္ ၿပဳေရးသည္ အလြန္ အေရးၾကီးေသာ သေဘာထား တစ္ရပ္ၿဖစ္သလို လူတုိင္းလူတိုင္း က်င့္သုံး သင့္ေသာ သုစရိုက္ သာၿဖစ္ပါသည္။ မိမိရဲ ့ေနာက္ခံ ၿပည္သူလူထု ရဲ ့ပါဝါကို ၿမွင့္တင္နိုင္မွသာက်ေနာ္တို ့ရဲ ့လိုခ်င္တဲ့ ပန္းတိုင္ကို ၿပည္သူ လူထုႏွင့္ အတူ နိုင္ငံေတာ္သစ္ကို တည္ေဆာက္ နိုင္ပါမည္။
ေဆာင္းပါးရွင္-မင္းေမာ္စုိး
